Rezerwat jest położony w północnym paśmie Gór Świętokrzyskich na Garbie Gielniowskim, który jest mezoregionem należącym do makroregionu Wyżyny Kieleckiej.Garb Gielniowski to pas wzniesień denudacyjnych zbudowanych z piaskowców retyko - liasowych. Lokuje się on na północny zachód od Skarżyska Kamiennej. Wysokość wzniesień wynosi od 280 m n.p.m. na północy do 408 m n.p.m. na południu. Ku wschodowi Garb Gielniowski opada progiem tektonicznym o wysokości względnej 100-130 m. Wzniesienia rozcięte są dolinami rzek Radomki i Drzewiczki, rozpoczynającymi tutaj swój bieg. Obszar ten w znacznej części porośnięty jest lasami.

Rezerwat przyrody “Skałki Piekło pod Niekłaniem” został utworzony 01.04.1959 r., w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych osobliwych form skał piaskowcowych powstałych przez erozję wietrzną oraz żyjącej w szczelinach skalnych paproci zanokcicy północnej (Asplenium Septentrionale). Rezerwat obejmuje powierzchnię 6,30 ha.

Rezerwat obejmuje fragment grzbietu wzniesienia Piekło, zbudowanego z piaskowcowo-ilastych osadów dolnej jury. Na terenie rezerwatu występuje kilkadziesiąt różnych form skalnych w postaci urwisk, skałek, grup skałek o bardzo różnorodnych i oryginalnych kształtach: kazalnic, kominów, okapów i grzybów. Skałki rezerwatu tworzą dwa oddzielone od siebie siodlastym zagłębieniem skupiska: wschodnie i zachodnie. Ciągną się na długości 1 km. Wysokość skał dochodzi do 8 metrów. Te przedziwne kształty, skały uzyskały na skutek wietrzenia i działalności wiatru, sprawiły to także warstwy kamienia o niejednolitym charakterze. w szczelinach skalnych występuje bardzo rzadka paproć - zanokcica północna, roślina reliktowa schyłku epoki lodowcowej. obszar rezerwatu podobnie jak Garb Gielniowski, utworzony jest z utworów górnego triasu (kajpru) i dolnej jury (retyku i liasu) - piaskowców i iłołupków pokrytych różnej grubości warstwą utworów dyluwialnych przemieszanych z produktami wietrzenia miejscowych skał piaskowych. Przeważają tu gleby bielicowe. W okolicy znajduje się wywierzysko o nazwie Biały Stok będący początkiem rzeki Kamiennej.

Po raz pierwszy o skałkach pisali C. Kuźniar w 1923 r. oraz E. Massalski i K. Kaznowski w 1928 r. O zanokcicy północnej, ci drudzy, pisali w swojej pracy, że "bujnie wyrasta". Dziś znaleziono nieliczne egzemplarze tej niezwykle rzadkiej rośliny.

Las, który jest obecnie na terenie rezerwatu, dawał schronienie powstańcom styczniowym z oddziału Dionizego Czachowskiego. W 1944 r. było tu miejsce koncentracji oddziałów Armii Krajowej w ramach akcji "Burza".

To z pewnością zasługa skałek o fantastycznych kształtach, które przyczyniły się do tworzenia niesamowitych opowieści. Według jednej z nich, zamieszczonej w książce Jerzego Stankiewicza pt. "Legendy świętokrzyskie", z rozkazu samego Lucyfera pokutowały tu diabły za złe wykonywanie swoich obowiązków. Ludzi, którzy niebacznie znaleźli się w pobliżu, kierowały na złą drogę lub topiły w bagnach. Same zaś diabły nocą miały odbywać swoje harce. Odwalały kamienie i wdrapywały się na skały, które świeciły piekielnym blaskiem. Ze strachu przed czartami mieszkańcy opuścili ponoć pobliską leśną osadę. Dziś diabłów już nie ma, przynajmniej w tym Piekle, więc bez obaw można się tu wybrać na wycieczkę.

W rezerwacie występują dwa zespoły leśne: suboceaniczny bór sosnowy zajmuje szczytowe partie rezerwatu. Drzewostan tworzy tu sosna z domieszką dębu bezszypułkowego i brzozy brodawkowatej. Drugi zespół zajmuje niższe partie rezerwatu (bór mieszany sosnowo-dębowy).Z gatunków runa można wymienić należy: storczyki, widłaki paprotkę zwyczajną, borówkę czarną, borówkę brusznicę, borówkę bagienną, konwalie majową i konwalijkę dwulistną. w dolnej, gęściej porośniętej kruszyną, jarzębiną i świerkowo-jodłowym podrostem części rezerwatu ukryta jest borsucza nora. Na terenie rezerwatu bogato prezentuje się fauna płazów (żaba moczarowa, żaba trawna, rzekotka drzewna, ropucha szara, traszka zwyczajna, traszka grzebieniasta, traszka górska) i gadów (jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna, padalec zwyczajny, żmija zygzakowata).

/Na podstawie pracy Rezerwaty przyrody w gminie Stąporków Szkolnego koła ekologiczno - biologicznego Publicznego Gimnazjum w Stąporkowie, praca wykonana przez zespół uczniów I. Kucbart, O. Zielińska, G. Jarek, S. Olejarz, I. Stachura, K. Wróbel, B. Nowek, M. Pejas, M. Kołacz, K. Niebudek, M. Mazur, M. Sałuda, K. Dzwonnik, S. Szczepanik, M Kij, M. Wiśniewska pod kierunkiem mgr G. Jedynak, Stąporków 2002/